Versteylen andermaal…

In De Standaard kreeg Luc Versteylen begin deze week naar aanleiding van zijn tachtigste verjaardag andermaal een forum om Groen! te kapittelen. Was Agalev zijn président-fondateur blijven volgen dan was het Vlaams Blok nooit groot geworden, wist hij ook nog bescheiden mee te geven.

Misschien moet ik dan toch maar eens neerschrijven wat ik vind van deze persoon.

Eind jaren 70 werd ik Groene Fietser, na een inspirerende spreekbeurt van Luc Versteylen in het college van Halle waar ik middelbare school liep.  In Beersel vormden we een groep met een tiental jonge mensen. We noemden onze prille fusiegemeente ‘Veel-te-groot Beersel’, we hadden een tijdschrift ‘Overleven in Kesterbeek’ (zo wilden we dat de fusiegemeente eigenlijk ging heten), we hielden milk-ups, knotten wilgen, reden met de fiets rond, …kortom we deden alles wat een groene fietser doen moest. Dachten we.

Want als goede Brabanders dronken we bij onze bijeenkomsten al eens een geuze of een kriek. Dat vond pater Versteylen niet zo leuk en hoewel hij overal verkondigde dat het niet uitmaakte met hoevelen je beweging maakte, vond hij toch dat de landelijke bijeenkomst die we voor de groene fietsers organiseerden in Beersel te weinig volk trok. Ik werd toch lid van de landelijke raad van Anders Gaan Leven.

Een tijdje later veroverde AndersGAanLEVen 2 kamerzetels en een senaatszetel. Agalev kreeg 2 uur zendtijd voor Derden op de BRT. Ik werd lid van het eerste Uitvoerend Komitee van Agalev. Luc Versteylen eiste in naam van de Groene Fietsers de helft van de zendtijd op. Ik was verbaasd dat ik daar niets over gehoord had, maar hield op de vergadering mijn mond. Achteraf beging ik een grote vergissing: ik TELEFONEERDE naar de andere Groene Fietsersgroepen en vroeg of zij daar iets van wisten: niemand wist er van. Even later werd ik beschuldigd van het zwaarste vergrijp binnen de groene herlevingsbeweging: TELEFONITIS.

Er werd een spoedberaad georganiseerd om die rotte plek uit de beweging te snijden: de geuzen en krieken van Beersel. Wij werden niet uitgenodigd en wisten van niets tot we er- telefonisch- van hoorden. Ik er naartoe: naar Antwerpen.

Toen ik binnenkwam viel het gesprek, of beter de monoloog van Versteylen stil. Naast hem was een plaats vrij, en ik ging er zitten.

Het hele gesprek draaide er op uit dat Versteylen vond dat mensen te gemakkelijk lid konden worden van Anders Gaan Leven. Hij wilde het systeem van bij de paters invoeren of nog iets ingewikkelder: je moest voorgedragen worden door 3 leden, dan novice worden en pas dan na een paar jaar kon je volwaardig lid worden. Iemand wierp op dat dit toch in de plaatselijke groepen (of doeningen) zoals we dat toen noemden, eerst moest besproken kunnen worden. Dat vond de gespreksvoorzitter Marjet Van Puymbroeck ook, maar ze vroeg aan Versteylen: ‘Of had je het liever vandaag al beslist, Luc?’ Dat vond hij inderdaad. En … het was beslist. Zonder stemming, zonder peiling, zonder … democratie. Voor vele aanwezigen was dit de druppel die de emmer deed overlopen. Zij vonden mekaar en lieten Versteylen voor wat hij was: de katalysator die op het juiste moment zijn rol heeft vervuld in het tot stand komen van een groene partij in Vlaanderen.

Daar gingen onze wegen uit mekaar. Daar gingen de beweging en de partij uit mekaar. Want voor een goeroe is geen plaats in een democratische partij.

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s